Kolejny przejechany kilometr

 1.01.2022

Długo już jadę. Nie patrzę na licznik. Zmieniają się kolejne cyfry. Tak sądzę, choć nie sprawdzam. parzę na drogę. Zapominam o celu coraz częściej. Prowadzi mnie muzyka. 

Dziś ma jakąś datę, tak jak każdy kilometr na liczniku auta. 

Dziś jest odwilż, błoto chlupiące pod butami. Wierzby świeżo nadgryzione przez bobry. Owoce kaliny przeglądające się w tafli rozpuszczonego lodu na jeziorze.

Lubię odwilż za jej niezdecydowanie. Bycie pomiędzy chłodem a ciepłem, wodą a lodem. 

Moja głowa jest w odwilży. Niezdecydowana na nowe, bo to nowe wydaje się być starym.

Moja głowa szeleści niczym pokruszony lód w kałuży. O braku postanowień, o bezcelowości, o zimie.

Moja głowa daje się ponieść. Wyparowują z niej myśli.

Zima spowalnia podróż. Odcinek drogi aż do wiosny, widziany z perspektywy startu wydaje się cichy i płaski.