Nagła potrzeba piękna

 

Potrzebują pięknego zeszytu! Już natychmiast. Potrzebują go, jak żadnej innej rzeczy - taka myśl pojawiła się we mnie, zanim słońce rozjaśniło poranny styczniowy mrok.

Racjonalna, ułożona i poukładana cześć mnie samej zaprotestowała od razu. Kobieto - zwyczajnie usiłujesz unikać obowiązków. Nie chce się się zająć pracą, nauką, działaniem. Zajmujesz się bzdurami zamiast czymś sensownym.

Chcę zeszyt. Ładny. Chcę. Chcę. Chcę - krzyczała we mnie ta romantyczna, intuicyjna i kreatywna.

Stałam pod sklepem zanim był otwarty. Kupiłam zeszyt, który mnie zachwycił. Uosabia jakąś tajemnicę, mrok, i potencjał. Cały do zapisania myślami, cytatami. Co za potencjał!! Calusieńki do zapełnienia rysunkami. Między jego kartki mogę wsuwać liście do zasuszenia lub znalezione piórka.

Wzruszyłam się. Nagle uświadomiłam sobie, co robiłam przez ostatnie tygodnie. Przypomniałam sobie te wszystkie zdania, które sobie powtarzałam.

Staraj się więcej! Za kilka tygodni zdajesz egzaminy, wiec się ucz, zamiast łazić po zamarzniętej łące! miałaś napisać ten nowy program rozwojowy a Ty gapisz się na sikorki. A co z twoją stroną internetową!! siedzisz pod starym dębem i zbierasz żołędzie zamiast działać. 

Tak sobie mówiłam. I czułam się coraz gorzej. Bolała mnie głowa, miałam wciąż zatkany nos.

Zatkany. Sama siebie też zatkałam. Zabroniłam sobie nawet myśleć o tym,że potrzebuję wyjść z wiecznej organizacji, starania, planowania, układania.

Nagle zauważyłam wszystkie rzeczy, które mi się "przypadkowo" zdarzały.Te wszystkie zapomnienia o ważnych terminach, zatrzymane pociągi, samochody utkniętym w błocie w moim śnie.

Zauważyłam,że zanim cokolwiek zaczynam robić zapalam świecę, wlewam olejek do pojemnika, szukam muzyki, jakby te wszystkie działania miały mi równoważyć bycie w tym, czego mam zbyt dużo.

Uśmiechnęłam się do tych zakupionych przez ostatnie dni książek, niepraktycznych staroci i zapachów.

Zrozumiałam po co mi były spotkania z kobietami. Zrozumiałam swoje sny.

Moment zakupu zeszytu stał się punktem zwrotnym w mojej świadomości.  Zrozumiałam jak daleko odeszłam od tego, co kojarzy mi się z łagodnością, swobodną ekspresją kreatywnością, karmieniem swojej wewnętrznej twórczyni i zanurzaniem się w Naturze. Zrozumiałam,że sama siebie "zatkałam" w butelce z napisem "starania".

Czas zrównoważyć jakości.Zeszyt będzie mi o tym przypominał.